رشید 128 شنبه 31 تیر 1396 11:13 ق.ظ نظرات ()
ظرف دلت برای عشق به دیگران چه قدر گنجایش دارد؟
 نسخه تعلیم و تربیت اسلامی در محبت به دوست چه دستوری دارد؟
آیا از حقوقی كه باید در راه مهربانی به دیگران ادا كنی اطلاع داری؟
حب و دوستی ات برای چه هدفی است و اصلا باید برای چه هدفی باشد؟
شاید برای پاسخ گویی به این سوالات ابتدا باید معیار و میزانی داشته باشیم : . . .
معیار ما برای محبتمان چیست مثلا پدر و مادر یا دوست یا همسر یا......و شاید بتوانیم بهتر بگوییم هدفمان چیست؟ خودمان ؟ دیگری؟ یا اینكه اصلا از جای دیگر و جنس دیگری نشات می گیرد؟
  در قدم نخست، باید مانند هر كار دیگر از الگویی در این راه بهره گیریم. به عبارتی بهتر جهت اجرای صحیح دستور این نسخه ابتدا باید الگو برداری كرد.
خداوند را سپاس می گوییم كه فرهنگ و معارف غنی شیعه یكی از منابع موثق و اصیل در این خصوص را برای ما به ارمغان آورده و آن رساله حقوق امام سجاد (ع) است. حقوقی كه در تمام آنها محبت به عنوان عنصر اصلی جلوه گری می كند. 
آنچه در این رساله ای كه باید مایه افتخار مسلمانان اهل عالم قرار گیرد به زبان شیوا و عالمانه ای بیان شده است، نسخه های سعادتمندی افراد در حقوق آنها نسبت به یكدیگر است كه در آن از زبان معصوم نقل شده است. چرا كه اسلام فرستادگانش را ، با پشتوانه محبت به سمت بشر راهی می كند.
این حقوق كه همگی بیانگر جلوه های محبت در میان همه اهل عالم است از حق خداوند ، انسان، پدر و مادر، دوست و همسایه گرفته تا حق اعضای بدن ، را در برمی گیرد.
در اینجا به عنوان نمونه می خواهیم از آموزه های آسمانی معصوم در خصوص محبت به دوست بهره گیریم. نسخه ای كه دستورالعملش مستلزم آن عشق و محبتی است كه از جان آدمی سرچشمه می گیرد:

"و اما حق دوست و رفیق این است كه تا آنجا كه می توانی به آیین فضل و احسان با او دوستی كنی و گرنه دست كم در مصاحبت با او از حد انصاف خارج نشوی و همانطور كه او تو را گرامی می دارد گرامی اش داری و به اندازه ای كه از تو پشتیبانی می كند پشتیبانی اش كنی مبادا در كار نیكیی در بین شما بر تو پیشی گیرد پس اگر پیش دستی كرد باید آن را تلافی كنی و او را تا انجا كه سزاوار دوستی است در حقش كوتاهی نكنی و خود را موظف بدار كه خیرخواه و نگهدار او باشی و بر طاعت پروردگارش كمك و یاریش نمایی و در ترك گناه یار و مدد كار او باشی سپس بر او مایه رحمت باشی نه عذاب و هیچ نیرویی نیست مگر از ناحیه خداوند".
حال با بهره گیری از این الگو باید محبت را چگونه تعریف كنیم؟ و چگونه به سمت آن جهت گیری كنیم؟ آن گونه كه با بهره گیری از  نور معصومین برای ابدیت خویش پرتویی از آن را ذخیره كرده باشیم .
اگر بخواهیم عوامل و فاكتورهای مهم در معاشرت و دوستی را بر پایه تعلیم و تربیت اسلام بیان كنیم می توان به موارد ذیل اشاره كرد:
1.    دوستی با فضل و احسانش
2.    از حد انصاف خارج نشدن
3.    گرامی داشتن و پشتیبانی كردن از او 
4.    خیرخواه و نگهدار او بودن
5.    كمك و یاری بر طاعت پروردگار و ترك گناه
6.    برایش مایه رحمت بودن نه عذاب
عوامل فوق به تمامی نمایانگر اصل اساسی ای است كه محبت بر پایه آن شكل گرفته و می توان آن را اینگونه تعریف كرد: حب و عشق به دیگران همگی در جهت گام برداشتن به سمت خدا و تقرب به سوی اوست. نمود این عنصر یعنی محبت آن قدر پر رنگ است كه دین همان محبت معرفی می شود. محبت در سایه اسلام رشد می كند و نظام میابد. در نگاه و دل و عمل آدمی تحولی ایجاد می شود  چرا كه در آن هنگام بنده چه در محبت با خودش و چه نسبت به دیگران به سمت هدفی دیگر در پیش است . 
این نسخه دستوری قرآنی دارد كه آیات بیشماری را در برگرفته است: ایمان به علاوه عمل صالح و این از بالاترین محبت یعنی محبت خداوند منان به بندگانش سرچشمه می گیرد چرا كه هر چه شایسته دوست داشتن و عشق ورزیدن است به واسطه انتسابش به اوست.